Happy Anniversary!

Vandaag wonen we precies 6 maanden in York.
Op 19 oktober zijn we hier ons huisje ingetrokken en waren we ons avontuur begonnen.

Ik vond het tijd worden voor een kleine update. Helaas kan ik vandaag nog niet zeggen dat ik een baan heb gevonden, want die zoektocht is nog volop bezig. Ik heb wel een klein aantal interviews achter de rug, wel allemaal op één hand te tellen, en ik blijf elke week nog interessante vacatures vinden. Naar mijn gevoel zit er wel wat vooruitgang in, ik heb nu zo ongeveer om de week iets anders wat op mijn pad komt en waar ik een kans maak. 

Een tijdje terug had ik een interview in Stoke-on-Trent, meer dan twee uur hier vandaan voor de positie van vertaler Nederlands. Het was bij een gokbedrijf en het zou dus betekenen dat ik doordeweeks in Stoke had moeten wonen en dan in het weekend naar York had moeten afreizen. Uiteindelijk is het niets geworden, ondanks het feit dat ze erg enthousiast leken en het uitzendbureau die contact met mij opnam voor die vacature ontzettend optimistisch waren. Ik was zowel teleurgesteld als opgelucht. Toen ik besloot mee te verhuizen naar York hadden we het plan samen in York te wonen en een leven op te bouwen. Een baan waarvoor ik dan doordeweeks in een andere stad moet wonen paste dus niet echt bij het beeld wat ik me had voorgesteld van ons leven hier. Maar goed, had ik positief bericht gekregen dan had ik hun aanbod sowieso wel geaccepteerd. En mocht er zich weer zo'n kans voordoen dan ga ik gewoon weer solliciteren. Misschien dat er nog een leuke vacature op mijn wacht bij de bedrijf waar ik wat meer achtersta. Gokken en sport zijn niet echt de dingen waarvoor ik mij interesseer.

Ik heb nu ook iets lopen waarvan ik ongeduldig het resultaat van afwacht. Ons nieuwe levensmotto is de laatste tijd geworden: we'll see. Dus ook in deze situatie, we zullen wel zien wat ervan komt.

Ik ben momenteel ook verwikkeld in een 'virtuele stage'. Ik vertaal voor een speelgoedbedrijf, dat zich niet kan veroorloven om vertalers te betalen (zo zeggen ze...), een deel van hun website en PR. Het is niet zoveel werk en ik krijg er in de ruil wel een mooie referentie voor terug, kan iets bijschrijven op mijn CV en krijg wat vertaalervaring. Win-win situatie toch?

Behalve dat hier ook eindelijk de lente weer is begonnen, is ook het toeristenseizoen weer van start gegaan. De straten lopen onderhand weer over met toeristen, de verschillende talen slaan je om de oren en er lijken overal ijsco wagens, omgebouwde old-timers, vandaan te komen. Een erg leuk gezicht!

Daan en ik hebben ook eindelijk ons allereerste fietstochtje achter de rug. Omdat een beetje lekker weer zo lang op zich liet wachten, zijn we een paar weken terug pas voor het eerst eropuit getrokken met de fiets. We zijn naar een naburig plaatsje gefietst, Selby. Selby zelf was wel leuk, een typisch Engels dorpje eigenlijk, alleen de laatste kilometers naar Selby waren weinig bijzonders. Vanuit York begin je op een heel leuk pad, alleen voor fietsers en wandelaars, met weilanden aan elke kant, beetje bomen, koeien, alpaca's, hier en daar een boerderijtje. Oftewel: heerlijk fietsen! En zodra dat pad ophoudt moeten fietsers de straat op, een dorp door en daarna industriegebied door voordat Selby bereikt kan worden. Dat laatste stuk kon ons echt gestolen worden. We hebben al bedacht dat we alleen het leuke gedeelte fietsen en een een picknick meenemen. Vele malen leuker dan industriegebied door moeten. 

Ik moet zeggen trouwens dat die zes maanden erg snel voorbij zijn gegaan. Op naar de volgende 6! Hopelijk wordt dat de periode waarin ik een baan krijg :).

Houston, we've got a problem...

Vorige week hebben Daan en ik wel een erg leuk kunstje uitgehaald.

Daan ging van maandag tot en met vrijdag naar Schotland voor een workshop. Om wat nieuw leesvoer te halen, waren we zondag nog even de stad in gegaan. Daan pakt zijn rugzak, ik gooi mijn portomonnees in zijn rugzak (een voor pasjes, een voor geld) en gaan met die banaan!
Bij thuiskomst niet meer aangedacht, Daan pakt zijn rugzak en andere tas is en vertrekt maandagochtend.

Ik dacht maandagmiddag even boodschappen doen, pak mijn rugzak, schoenen aan, jas aan, sleutels, portomonnees... Schrik slaat me om het hart! Ik bel Daan snel, "vertel me dat het niet waar is! Check jij je tas even?" 

Maar natuurlijk: Daan is vertrokken met zijn spullen én mijn portomonnees. Ik had geen geld, geen pasjes, helemaal niets. Terwijl ik ergens die week in Leeds een sollicitatiegesprek had waarvoor ik treinkaartje moest kopen, geen geld voor boodschappen, geen geld voor het geval er iets gebeurd.

Daan zat al te kijken of hij nog op en neer kon reizen, maar dat was eigenlijk al geen optie. Geld opsturen in een enveloppe dan misschien? Gelukkig had Daan een collega daar die een goed idee had: er was nog iemand uit hun onderzoeksgroep die maandagavond een trein zou nemen. Daar heb ik uiteindelijk geld van kunnen lenen en Daan heeft hem direct terug betaald in Schotland.

Maar oh oh oh, wat een gedoe! En wat een blunder! Ik kon het die maandagmiddag even niet aan. 

Ik had eigenlijk die vrijdag ervoor een sollicitatiegesprek moeten hebben, maar door een miscommunicatie ging dat niet meer door. Dus, die maandag zou ik te horen krijgen wanneer het gesprek alsnog zou plaatsvinden. Stiekem was ik zenuwachtig dat ik te horen zou krijgen dat de functie al gevuld was. Gelukkig niet dus. Maar ik stond maandag wel stijf van de zenuwen. En dan ook nog zo'n blunder!

Maar goed: het sollicitatiegesprek. De miscommunicatie was ontstaan omdat ik naar aanleiding van de mail met hele duidelijke instructies niet meer een bevestigingsmail had gestuurd. Ik had nergens uit die email opgemaakt dat het gesprek, dat zou plaatsvinden op vrijdag 8 maart, afhankelijk was van een bevestiging van mijn kant. Er stond duidelijk wat ik kon verwachten, wat ik moest doen als voorbereiding en hoe laat ik waar moest zijn. Het was zo verwoord dat het leek dat het ongeacht bevestiging vast stond, een geen bericht goed bericht idee. Nou, niet dus! Toen ik de donderdag ervoor de documenten opstuurden die zij wilden hebben, kreeg ik te horen dat er vrijdag geen rekening meer met mij was gehouden. 

Ik baalde als stekker, niet alleen laat het geen goede indruk achter, dit was de allereerste keer dat ik een sollicitatiegesprek zou hebben en dan dit. Gelukkig wilde het bedrijf het gesprek wel op een ander moment plannen zodat ik alsnog langs kon komen. Dat is afgelopen vrijdag gebeurd. Dus het is gewoon een week opgeschoven. Het was een hele ervaring, ik was erg zenuwachtig maar had me goed voorbereid. Ik hoop dat ze een goed idee hebben gekregen van mijn kunnen en hoe ik ben, meer kan ik niet doen. Het is nu afwachten. Ik was de laatste die ze op gesprek kregen voor de functie, dus ik zal het wel horen.

Het is een functie bij een klein vertaalbureau met grote cliënten, dus het zou leuk zijn. Precies waar ik naar op zoek ben. So, fingers crossed!

Ik heb ook al eerder een soort sollicitatiegesprek gehad, ik had ergens op gereageerd over onder andere customer service en kreeg prompt een telefoontje of ik de volgende dag even langs kon komen. Ik was zo verbaasd dat ik geeneens verder vroeg over de vaag geformuleerde advertentie. Dus bij binnenkomst kreeg ik een vragenformulier om in te vullen, met daarop de eerste vraag: why are you interested in a career in sales and marketing? Ik dacht direct: I'm not.. Dus ik heb het gesprek vrij snel afgekapt en aangegeven dat het niet helemaal is wat ik op dit moment zoek. 

Er gebeurd langzaam maar zeker wel wat op het banengebied, dus hopelijk kan ik binnenkort aan de slag. Ik ben ook al een paar keer benaderd door uitzendbureau's zelf over vacatures naar aanleiding van mijn CV, ook niet verkeerd, maar die banen zijn allemaal niet te bereizen vanuit York en ik wil eigenlijk gewoon niet ergens anders heen verhuizen. Het is dus erg jammer, maar het is niet anders.

Hoop dat het goed gaat met iedereen! Liefs

York: een impressie

Ik realiseer me dat ik tot nu toe vrij weinig foto's heb gedeeld van York.
Dus bij deze: een aantal foto's van York. Van onze verhuizing hier heen (helaas geen foto's gemaakt van alle spullen in de bus) tot dagjes uit en gezelligheid.

Illuminating York

Een berichtje wat ik geschreven heb in november! :) Ik had toen al een plan voor een blog, maar simpelweg die blog niet aangemaakt. (Hoezo, ik stel soms simpele taken uit..? :P!)

Ik moet zeggen, York is een bijzondere stad. Het straalt ontzettend veel sfeer en gezelligheid vast. De duizenden toeristen die hier elke dag komen buurten zullen dat vast met mij eens zijn.

Het is goed te merken dat de kerst eraan zit te komen want er staan de komende tijd ontzettend veel markten en evenementen op de agenda in York. Afgelopen weekend konden we genieten van Illuminating York. Door de hele stad waren speciale avonden georganiseerd en elke toeristische trekpleister had een ander programma, allemaal in het teken van licht.

De Museum Gardens, mijn favoriete plekje in de hele binnenstad, deed ook mee. Door een kunstenaar was dit park omgetoverd tot een ´Wonderland´. Daan en ik zijn hier ook heen gegaan. Daan kon het weinig boeien en ik moet eerlijk toegeven dat elke beetje creatieveling een veel betere avond had kunnen neerzetten. Het was helemaal niet zo’n Wonderland. Er waren wat lichten op de grond en in de bomen geplaatst. Op een aantal gebouwen werd wat geprojecteerd, maar echt interessant was het niet. Het zou gebaseerd moeten zijn op Alice in Wonderland en het publiek een kijk gunnen in het creatieve brein van de maker, maar Daan en ik kregen alleen het gevoel dat die man ontzettend op zichzelf geilt. Het was een grote ego-trip eigenlijk. En om nou te zeggen dat zijn projecties op de gebouwen hier ontzettend kunstzinnig waren, nou nee.

Hieronder een impressie van Illuminating York 2012:

Museum Gardens is naast een museum en een hoop groen, ook een heleboel eekhoorntjes rijk. Tijdens onze Wonderland-avond maakten Daan en ik ons al zorgen wat al dat licht en dat lawaai met de eekhoorntjes zou doen. Ik kan je vertellen: vrij weinig. Terwijl ik dit typ, zit ik op een bankje in het park en ik zie waar ik ook kijk allemaal eekhoorntjes rond hupsen.

Ik ging hier zitten om mijn lunch op te eten en intussen zit ik hier zo lang dat ik deel uitmaak van het landschap. De dieren hier trekken zich maar weinig meer aan van mij, echt ontzettend leuk. Zo juist zat er een heel hysterisch vogeltje in een boom, dacht ik. Zijn lawaai werd steeds luider en luider; opeens waagde het beestje zich uit de veiligheid van de bladeren en bleek het gewoon een hysterische eekhoorn. Het klonk in het begin werkelijk waar alsof iemand zich ontzettend uit zat te leven op een kazoo. Ik heb er op tijd mijn camera er bij kunnen pakken en ik heb het gefilmd. Nooit geweten dat eekhoornen dat geluid maakten en konden maken. 

Wat ik ook een komisch tafereel vind is alle toeristen hier. De eekhoorntjes zijn net zo’n toeristische trekpleister als het museum in de Museum Gardens en de York Minster in de binnenstad. Die beesten worden vaak gevoerd als mensen ze op een foto willen hebben, dus ze gaan zowat al paraat staan zodra ze een camera zien.

Maar goed, ik ga weer verder met mijn dag. Er staat nog wat internet onderzoek op de agenda. Ik ben zo juist naar een kantoor gegaan voor wat career’s advice. Ook al kon ze weinig doen voor een talenstudent, ik heb wel veel informatie meegekregen over uitzendbureaus. Wat voor de rest allemaal vertelde, had ik al gedaan dus eigenlijk kon ze vrij weinig aan mij kwijt. Dat geeft mij wel weer vertrouwen in mijn aanpak om werk te vinden hier. Eens zal het me lukken!

Home

Ik ben sinds tien dagen weer in York na een bezoek aan Nederland. Ik heb in tweeënhalve week zoveel mogelijk familie en vrienden bezocht. Het waren dan ook hectische dagen vanaf het moment dat ik was geland op Schiphol, maar dat was het allemaal waard. De reden voor mijn bezoek was in eerste instantie om mijn beëdiging als vertaler rond te krijgen. Daarvoor moest ik verschijnen voor de rechtbank in Den Haag. Ik heb wat moeite moeten doen om die beëdiging voor elkaar te krijgen, maar uiteindelijk is het allemaal goed gekomen. Het is mijn hoop dat mijn beëdiging mij uiteindelijk een leuk vertaalproject zal bezorgen of in elk geval een leuke baan. Het staat toch wel weer leuk op mijn CV!

Ik heb genoten van mijn bezoek. Ik vond het heel waardevol om iedereen weer even te zien. Het voelde zo vertrouwd dat het gek was om te bedenken dat ik sommige mensen al drie maanden niet had gezien. Het was fijn om te merken dat dat uiteindelijk weinig uitmaakt. Ook al waren het hectische dagen vol afspraken, ik heb er nieuwe energie door gekregen. Voor vertrek had ik het een beetje gehad met het zoeken naar werk. Het leverde veel frustraties op en het werd op een gegeven moment moeilijk om nog optimistisch te blijven. Sinds terugkomst ben ik weer hard aan de slag gegaan om ervoor te zorgen dat ik zo snel mogelijk een baan zal vinden. CV is weer helemaal up-to-date, ik heb me ingeschreven bij uitzendbureaus, bij banenwebsites, heb een aantal interessante vacatures op het oog en ben bezig met Nederlandse vertaalbureaus spammen met mijn CV. Zo moet het toch een keer goed komen?

Ik moet er wel bij zeggen dat ik begin deze week zowaar een aanbod kreeg van een Engels vertaalbureau, zij wilden graag dat ik voor ze ging werken maar helaas wel voor een prikkie. Ik heb teruggemaild dat ik graag met ze wilde werken, maar dan toch echt wel voor een ander bedrag. Het was bijna schandalig wat zij mij aanboden als rate per woord. Ik heb nog geen reactie teruggehad, ben benieuwd of ik die ga krijgen. Maar goed, er gaat langzaamaan schot in de zaak zitten. Als mensen mij al benaderen in plaats van ik hen. Ik neem het maar als een goed teken. Het is wel een dubbel gevoel, een aanbod krijgen en dan het toch afwijzen, maar goed, uiteindelijk moet ik ergens een grens trekken. Zwoegen over een vertaling en dan er in feite niets voor krijgen gaat me ook een beetje te ver.

Vorig weekend ben ik ook weer naar de RSPCA gegaan om te helpen. Ik vind het genieten om wat tijd door te brengen met katten die de aandacht graag willen en om te helpen bij het socialiseren van angstige katten. Ik was blij om te zien dat een van de katten waar ik de vorige keer mee heb kunnen knuffelen er nu niet meer was, dus hij heeft een fijn huisje gevonden! Jeeh, daar gaat het om! Er was deze keer ook een te schattig 9-week oude kitten, uiteraard een rood-witte (my favourite!), waar ik toch echt ook even mee heb moeten spelen. Wat een genot en wat een schatje. Het verbaasde mij niets dat die kleine allang gereserveerd was.
Ik ben benieuwd wat dit weekend mij gaat brengen bij de RSPCA.

Ik ben trouwens benieuwd of wat de douane van mijn kofferinhoud vond. Naast wat Hollandse producten, zoals poffertjesmix, hagelslag en pindakaas (Calvé uiteraard!), zat mijn koffer ook propvol met bollen wol. Mijn moeder heeft mij tijdens mijn bezoek geïntroduceerd aan breien en ik ben momenteel dan ook bezig met het breien van een dekentje met alle kleine restjes wol die zij had verzameld van mijn beide oma's. Ik heb in Nederland niet heel erg veel tijd gehad om te breien, dus ik had bij terugkomst een zielig stukje en net genoeg geoefend dat ik alle beginnersfouten had gemaakt toen mijn moeder, de handwerkjuf, nog in de buurt was om die fouten te herstellen. En goddank mocht ik het patronenboek meenemen. Het is een kleurijke wirwar van verschillende patronen. Ik denk dat het een erg leuk eind resultaat gaat opleveren!

Ik hoop dat jullie ook allemaal een goede week achter de rug hebben. En tot mails, skype of wat dan ook! 

Liefs

De zwakste schakel..

Vlak voor vertrek heb ik een prachtig mooie fiets aangeschaft met tig versnellingen, een comfortabel zadel en verende voorvork. Ik was en ben er nog steeds superblij mee. Mijn barrel van een studentenfiets had mij hier geen goed gedaan.

Helaas had ik binnen een maand na aankoop van de fiets al een fietsenmaker nodig. Mijn versnellingen deden wat vervelend en gelukkig bleek er alleen een beetje olie nodig te zijn. Mijn vreugde dat er zo'n simpele oplossing bleek te zijn was voor korte duur. Op weg naar huis, bij de allerlaatste heuvel knapte mijn ketting. Na de eerste uitingen van frustratie (in het Nederlands, dat wel) heb ik de rest de weg naar huis gelopen. Gelukkig maar vijf minuten, alleen de volgende wachtte mij een wat langere tippel. Een goede 35 minuten later was ik bij de fietsenmaker en kon ik vijfentwintig pond ruilen tegen een nieuwe ketting.

Bij het ophalen van de fiets kwam ik de man tegen die een dag eerder mijn ketting had geolied. Hij liep direct rood aan, begon zich te excuseren en zei ook direct dat hij echt niets anders had gedaan de vorige dag dan wat olie aanbrengen. Ik kon er zelf stiekem wel om lachen en heb hem verzekerd dat ik niet dacht dat de geknapte ketting zijn schuld was. De fietsenmakers konden geen uitsluitsel geven wat precies de oorzaak was. Mijn gok is gewoon een zwakke schakel. Wellicht dat er bij de verhuizing wat mis is gegaan (twee fietsen, een paar dozen, kratten met boeken, planken en alle andere spullen in een busje, er gaat dan ongetwijfeld wel iets mis).

Ik kreeg nog wel complimenten over mijn fiets. Wat een mooie onderdelen, wat een mooie fiets! Of ze zo onbeleefd mochten zijn om te vragen wat ik ervoor had betaald. Nadat ik vertelde wat ik ervoor had betaald, gaven zij mij geen ongelijk dat ik een fiets vanuit Nederland naar Engeland had verhuisd omdat ik een vergelijkbare fiets nooit had kunnen kopen voor een vergelijkbare prijs.

Na mijn eerste bezoek aan de fietsenmaker ben ik intussen al meerdere keren terug geweest. Ze verdienen goed aan mij, kan ik jullie verzekeren. Remblokjes moesten vervangen worden, een AXA hangslot, ook gekocht in Nederland, weigerde na een paar weken ook dienst en dus moest er een nieuw hangslot komen. Ik kan binnenkort terug omdat mijn achterrem tegen mijn band aanloopt. Ik ben van de week al langs geweest, toen hebben ze gratis lopen afstellen en kijken. En wat bleek: de spaken van mijn achterwiel zouden wel wat aandacht kunnen gebruiken, want de spanning is niet optimaal. 

Met al dat onderhoud wat gepleegd moet worden is het toch wel jammer dat ik nu in Engeland zit. Anders had ik de aardige mensen van FietsCity eens goed lastig gevallen over alle mankementen van mijn fiets.

Ik blijf bij mijn eerste verklaring: ik ben nog steeds blij met mijn fiets. Ondanks alle tekortkomingen blijft het een fijne fiets en ik kijk naar de warmere maanden wanneer Daan en ik Engeland kunnen gaan verkennen op de fiets.

De eerste update!

Voor vertrek naar York, ergens in oktober of september, heb ik veel mensen verteld dat ik wel "een blog of iets dergelijks" ging bijhouden. Na inmiddels drie maanden in York leek het mij tijd om daad bij woord te voegen en die blog eens aan te maken.

Daan en ik wonen inmiddels bijna drie maanden in het prachtige York en gelukkig zijn we nog steeds erg blij dat we deze stap hebben gemaakt. Afgezien een tijdelijk baantje bij Clinton Cards ben ik er nog niet in geslaagd om werk te vinden maar ik heb nog steeds goede hoop dat ook die baan wel gevonden gaat worden.

Mijn zoektocht zorgt soms voor enorme frustratie wanneer blijkt dat je zelfs voor het simpelste baantje niet uitgenodigd wordt voor een gesprek; op die momenten houd ik mezelf maar voor dat ik dan overgekwalificeerd ben en dat het daar aan ligt. Het is erg jammer dat er hier vrijwel geen feedback wordt geleverd op gedane sollicitaties dus het is er lastig in te schatten en te bedenken wat ik moet veranderen in mijn tactiek. Dus ik probeer mezelf maar te verkopen op allerlei verschillende manieren in de hoop dat ik ooit het bericht krijg dat ik op gesprek mag komen. Alleen maar afwijzingen in de Inbox is soms ook een beetje deprimerend.

Kerstmis is hier erg groot en dus werden er in november en december in een aantal winkels tijdelijke krachten gezocht. Ik heb bij een aantal mijn CV ingeleverd en zo waar kwam er een reactie. Mijn baantje bij Clinton Cards was maar voor een week of twee en het werk zelf was vrij simpel, maar mijn god, wat kon ik die afleiding gebruiken! Het voelde ook alsof er voor het eerst een beetje schot in de zaak was. Een werkgever durfde mij, een buitenlander, een kans te geven om aan te tonen dat ik uitstekend kan functioneren binnen een Engels team. Hoewel mijn opleidingen en motivatiebrieven toch wel aantonen dat mijn Engels goed op niveau is, heb ik toch het idee dat het feit dat ik uit Nederland kom toch een nadeel is. Het management team bij Clinton Cards was in het begin toch een beetje huiverig, maar na twee dagen kreeg ik al grote complimenten dat ik het werk zo goed op pakte en dat ik het uitstekend deed. Die veer in de kont was meer dan welkom, moet ik heel eerlijk toegeven. Het is lastig niet aan jezelf te gaan twijfelen, afwijzing na afwijzing.

Mijn tijdelijke baantje bij Clinton Cards betekende dat ik naast wat zakcentjes verdienen (het minimumloon is hier niet fantastisch) ook mensen had gevonden die mij wel een referentie wilden geven zodat ik vrijwilligerswerk kan doen bij de RSPCA, oftewel het dierenasiel, hier. Ik had daar al eerder geïnformeerd maar zij wilden graag twee referenties van Britse afkomst hebben. Enkel een huisbaas zou misschien nog wel kunnen, maar ook een referentie van onze huisbaas werd moeilijk aangezien hij naar Australië is verhuisd.

Die referenties van Clinton Cards zijn geaccepteerd en volgende week mag ik op introductiegesprek komen. Als alles dan goed is, kan ik na mijn bezoek in Nederland beginnen bij de RSPCA. Ik heb me aangemeld als cat socialiser, dus ik zal mij gaan bezig houden met katten en hun verblijven.

Ik doe hierbij de belofte mijn best te doen om iedereen op de hoogte te houden. Ik heb nog een aantal blogposts die ik al eerder had opgesteld, maar bij gebrek aan een blog nog niet eerder heb gepost. Ik zal die na wat herziening ook toevoegen aan deze blog.

Liefs, Annick